Το διάστημα είναι ένα από τα πιο ακραία περιβάλλοντα που γνωρίζουμε. Δεν υπάρχει αέρας, δεν υπάρχει πίεση, και οι θερμοκρασίες μεταβάλλονται δραματικά. Γι’ αυτό και σήμερα ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει εκεί χωρίς ειδικό εξοπλισμό. Τι θα συνέβαινε όμως αν ξαφνικά αποκτούσαμε την ικανότητα να αναπνέουμε κανονικά στο κενό του διαστήματος;
Το πρώτο αποτέλεσμα θα ήταν μια επανάσταση στην εξερεύνηση του σύμπαντος. Οι διαστημικές στολές δεν θα χρειάζονταν πλέον για παροχή οξυγόνου. Οι αστροναύτες θα μπορούσαν να κινούνται ελεύθερα στο διάστημα, χωρίς περιορισμούς από δεξαμενές αέρα ή πολύπλοκα συστήματα υποστήριξης ζωής.
Οι διαστημικές αποστολές θα γίνονταν πολύ πιο απλές και οικονομικές. Η κατασκευή σταθμών, η εξερεύνηση πλανητών και η συντήρηση δορυφόρων θα μπορούσαν να πραγματοποιούνται με μεγαλύτερη ευκολία και λιγότερο ρίσκο.
Ωστόσο, η δυνατότητα αναπνοής δεν θα έλυνε όλα τα προβλήματα του διαστήματος. Η έλλειψη βαρύτητας, η κοσμική ακτινοβολία και οι ακραίες θερμοκρασίες θα παρέμεναν σοβαροί κίνδυνοι για τον ανθρώπινο οργανισμό.
Οι άνθρωποι θα μπορούσαν να κινηθούν πιο εύκολα έξω από τη Γη, αλλά θα έπρεπε ακόμα να προστατευτούν από την ακτινοβολία του Ήλιου και άλλες κοσμικές πηγές ενέργειας που είναι επικίνδυνες για το DNA.
Η σχέση της ανθρωπότητας με το ηλιακό σύστημα θα άλλαζε ριζικά. Η Σελήνη θα μπορούσε να γίνει ένας πιο συχνός προορισμός, ενώ αποστολές στον Άρη και σε άλλους πλανήτες θα ήταν πολύ πιο εφικτές.
Η οικονομία του διαστήματος θα αναπτυσσόταν με απίστευτη ταχύτητα. Εξόρυξη από αστεροειδείς, κατασκευή διαστημικών σταθμών και εμπορικά ταξίδια στο διάστημα θα μπορούσαν να γίνουν πραγματικότητα πολύ νωρίτερα από ό,τι σήμερα φανταζόμαστε.
Παράλληλα, θα δημιουργούνταν νέες μορφές επικινδυνότητας. Αν οι άνθρωποι μπορούσαν να επιβιώσουν χωρίς εξοπλισμό στο διάστημα, το όριο μεταξύ «ασφαλούς» και «θανατηφόρου» περιβάλλοντος θα γινόταν πιο ασαφές, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε πιο ριψοκίνδυνες συμπεριφορές.
Η ψυχολογία της εξερεύνησης θα άλλαζε επίσης. Το διάστημα δεν θα ήταν πλέον απόλυτα εχθρικό περιβάλλον, αλλά ένας νέος χώρος επέκτασης της ανθρώπινης παρουσίας, όπως ήταν κάποτε οι ωκεανοί και οι ήπειροι της Γης.
Οι επιστήμονες θα προσπαθούσαν να κατανοήσουν πώς είναι δυνατόν το ανθρώπινο σώμα να αναπνέει χωρίς ατμόσφαιρα. Αυτό θα απαιτούσε ριζική αναθεώρηση της βιολογίας και της φυσιολογίας όπως την ξέρουμε σήμερα.
Με τον χρόνο, η ανθρωπότητα θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα είδος που δεν περιορίζεται πλέον σε έναν μόνο πλανήτη. Η Γη δεν θα ήταν το μοναδικό μας σπίτι, αλλά απλώς η αφετηρία μιας πολύ μεγαλύτερης διαστημικής ιστορίας.
