Φανταστείτε έναν κόσμο όπου κάθε άνθρωπος είχε την ικανότητα να δημιουργεί ένα ή περισσότερα τέλεια αντίγραφα του εαυτού του. Τα αντίγραφα θα είχαν τις ίδιες αναμνήσεις, την ίδια προσωπικότητα και τις ίδιες ικανότητες με το πρωτότυπο. Τι θα συνέβαινε αν μια τέτοια δυνατότητα γινόταν πραγματικότητα;
Το πρώτο αποτέλεσμα θα ήταν μια επανάσταση στην παραγωγικότητα. Ένας άνθρωπος θα μπορούσε να στείλει ένα αντίγραφό του στη δουλειά, ένα άλλο να σπουδάζει, ένα τρίτο να ασχολείται με την οικογένεια και ο ίδιος να ξεκουράζεται. Μέσα σε λίγες ώρες, η αποδοτικότητα θα έφτανε σε επίπεδα που σήμερα μοιάζουν αδιανόητα.
Η οικονομία θα άλλαζε ολοκληρωτικά. Ένας γιατρός θα μπορούσε να εργάζεται ταυτόχρονα σε δέκα νοσοκομεία, ένας επιστήμονας να συμμετέχει σε δεκάδες ερευνητικά προγράμματα και ένας μουσικός να δίνει πολλές συναυλίες την ίδια στιγμή. Η αξία της εργασίας θα έπρεπε να επαναπροσδιοριστεί.
Πολύ γρήγορα όμως θα εμφανίζονταν σοβαρά προβλήματα. Αν ένα αντίγραφο εργάζεται, ποιος πληρώνεται; Αν ένα αντίγραφο διαπράξει ένα έγκλημα, ποιος θεωρείται υπεύθυνος; Το πρωτότυπο ή το αντίγραφο;
Οι ανθρώπινες σχέσεις θα γίνονταν εξαιρετικά περίπλοκες. Αν ο σύντροφός σου δημιουργούσε πέντε εκδοχές του εαυτού του, ποια θα θεωρούσες πραγματικά δική σου; Και αν τα αντίγραφα αποκτούσαν διαφορετικές εμπειρίες, θα παρέμεναν ο ίδιος άνθρωπος ή θα εξελίσσονταν σε ξεχωριστές προσωπικότητες;
Η κοινωνία θα αντιμετώπιζε πρόβλημα υπερπληθυσμού. Αν όλοι μπορούσαν να πολλαπλασιάζονται, ο αριθμός των ανθρώπων θα αυξανόταν με εκρηκτικούς ρυθμούς. Οι πόροι, οι κατοικίες και οι θέσεις εργασίας θα έπρεπε να ανακατανεμηθούν.
Η εκπαίδευση θα μεταμορφωνόταν. Ένας άνθρωπος θα μπορούσε να στείλει διαφορετικά αντίγραφα να σπουδάσουν διαφορετικά αντικείμενα και αργότερα να συνδυάσει όλη αυτή τη γνώση. Μέσα σε λίγα χρόνια, οι δυνατότητες ενός ατόμου θα ξεπερνούσαν κατά πολύ όσα θεωρούμε σήμερα φυσιολογικά.
Το μεγαλύτερο ερώτημα όμως θα ήταν φιλοσοφικό. Αν δημιουργήσεις ένα αντίγραφο με ακριβώς τις ίδιες αναμνήσεις και σκέψεις, ποιος είναι ο πραγματικός εσύ; Υπάρχει πράγματι «πρωτότυπο» ή κάθε αντίγραφο είναι εξίσου αυθεντικό;
Κάποια αντίγραφα ίσως να μην ήθελαν να επιστρέψουν στην αρχική τους κατάσταση. Έχοντας αποκτήσει δικές τους εμπειρίες και αναμνήσεις, θα μπορούσαν να θεωρούν τον εαυτό τους ανεξάρτητη προσωπικότητα και να απαιτούν δικαιώματα.
Οι κυβερνήσεις θα αναγκάζονταν να δημιουργήσουν νέους νόμους για την ιδιοκτησία, την εργασία, την ταυτότητα και την ιθαγένεια. Η ίδια η έννοια του ατόμου θα άλλαζε για πάντα.
Και ίσως, μέσα σε όλη αυτή την παράξενη πραγματικότητα, να ανακαλύπταμε κάτι πολύ ανθρώπινο. Ότι όσο κι αν θέλουμε περισσότερο χρόνο, περισσότερες ευκαιρίες και περισσότερες ζωές, αυτό που τελικά δίνει αξία στην ύπαρξή μας είναι το γεγονός ότι έχουμε μόνο μία. Μία συνείδηση, μία διαδρομή και μία μοναδική ιστορία που δεν μπορεί να αντιγραφεί πραγματικά.
