Φανταστείτε ότι κάθε άνθρωπος αποκτά τη δυνατότητα να δημιουργήσει έναν ολόκληρο κόσμο μέσα στον οποίο όλα λειτουργούν όπως ο ίδιος επιθυμεί. Έναν κόσμο όπου μπορεί να αλλάζει το τοπίο, τον καιρό, τους νόμους της φύσης, ακόμη και την ίδια την πραγματικότητα.
Στην αρχή, η ιδέα θα έμοιαζε με το απόλυτο όνειρο. Ο καθένας θα δημιουργούσε το ιδανικό του περιβάλλον. Άλλος θα ζούσε δίπλα σε μια ήρεμη θάλασσα, άλλος σε ένα χιονισμένο βουνό και άλλος σε μια πόλη γεμάτη τεχνολογία και φουτουριστικά κτίρια.
Θα μπορούσες να δημιουργήσεις ανθρώπους που δεν διαφωνούν ποτέ μαζί σου, φίλους που είναι πάντα διαθέσιμοι και μια κοινωνία όπου όλα εξελίσσονται ακριβώς όπως τα φαντάζεσαι.
Στην αρχή, οι περισσότεροι θα περνούσαν όλο και περισσότερο χρόνο σε αυτόν τον προσωπικό κόσμο. Η πραγματική ζωή θα άρχιζε να φαίνεται πιο δύσκολη, πιο αργή και λιγότερο ενδιαφέρουσα.
Σιγά σιγά όμως θα εμφανιζόταν ένα παράξενο φαινόμενο. Σε έναν κόσμο όπου όλα είναι τέλεια, τίποτα δεν αποτελεί πραγματική πρόκληση. Δεν υπάρχουν αποτυχίες, δεν υπάρχουν εκπλήξεις, δεν υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται διαφορετικά.
Οι δημιουργοί θα άρχιζαν να νιώθουν ότι κάτι λείπει. Οι επιτυχίες δεν θα είχαν την ίδια αξία, γιατί θα ήταν προκαθορισμένες. Οι φιλίες δεν θα δοκιμάζονταν ποτέ και οι σχέσεις δεν θα απαιτούσαν προσπάθεια.
Οι ψυχολόγοι θα παρατηρούσαν ότι πολλοί άνθρωποι, παρά την τέλεια ζωή τους, αισθάνονται ολοένα και πιο μόνοι. Η ευτυχία που δεν κατακτήθηκε αλλά δημιουργήθηκε με ένα κουμπί ίσως να μην προσφέρει την ίδια ικανοποίηση.
Τότε αρκετοί θα επέστρεφαν συνειδητά στον πραγματικό κόσμο. Θα προτιμούσαν τις δυσκολίες, τις εκπλήξεις και τις ατέλειες της πραγματικής ζωής από μια τελειότητα που δεν κρύβει καμία πρόκληση.
Ίσως τότε να καταλαβαίναμε ότι αυτό που δίνει αξία στη ζωή δεν είναι η τελειότητα. Είναι η προσπάθεια, η ανατροπή, το απρόβλεπτο και οι άνθρωποι που δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Γιατί τελικά, ένας κόσμος χωρίς ατέλειες ίσως να είναι ο πιο βαρετός κόσμος που θα μπορούσαμε ποτέ να δημιουργήσουμε.
