Η διάρκεια της ανθρώπινης ζωής παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα άγνωστα της ύπαρξης. Παρά την πρόοδο της ιατρικής, κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα πόσο θα ζήσει. Αυτή η αβεβαιότητα επηρεάζει αποφάσεις, σχέδια και προτεραιότητες. Τι θα συνέβαινε όμως αν κάθε άνθρωπος γνώριζε από τη γέννησή του την ακριβή ημερομηνία και ώρα που θα ολοκληρωνόταν η ζωή του;
Η πληροφορία αυτή θα άλλαζε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται η κοινωνία. Οικονομικές αποφάσεις, σπουδές, επαγγελματικά σχέδια και προσωπικοί στόχοι θα προσαρμόζονταν ανάλογα με τον χρόνο που θα είχε στη διάθεσή του ο καθένας.
Οι ασφαλιστικές εταιρείες, τα συνταξιοδοτικά συστήματα και ολόκληρος ο χρηματοοικονομικός τομέας θα λειτουργούσαν με διαφορετικά δεδομένα. Η έννοια του μακροπρόθεσμου σχεδιασμού θα αποκτούσε νέα διάσταση, καθώς κάθε επιλογή θα γινόταν με απόλυτη γνώση του διαθέσιμου χρόνου.
Παράλληλα, θα γεννιούνταν σοβαρά ηθικά και κοινωνικά ζητήματα. Θα έπρεπε όλοι να γνωρίζουν αυτή την πληροφορία ή θα είχαν το δικαίωμα να την αγνοήσουν; Θα επηρέαζε τις προσωπικές σχέσεις ή ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι στην εργασία και στην κοινωνία;
Οι ψυχολόγοι εκτιμούν ότι η αβεβαιότητα για το μέλλον, όσο δύσκολη κι αν είναι, λειτουργεί πολλές φορές ως κίνητρο για εξέλιξη και δημιουργία. Η απόλυτη βεβαιότητα θα μπορούσε να οδηγήσει άλλους σε καλύτερο προγραμματισμό και άλλους σε έντονο άγχος ή παραίτηση.
Η δυνατότητα να γνωρίζει κάποιος ακριβώς πόσος χρόνος του απομένει μοιάζει με υπερδύναμη. Στην πραγματικότητα, όμως, ίσως να άλλαζε πολύ περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο ζούμε, παρά τη διάρκεια της ίδιας της ζωής.
