Ο χρόνος θεωρείται το πολυτιμότερο αγαθό της ανθρώπινης ζωής. Σε αντίθεση με τα χρήματα ή τα υλικά αγαθά, δεν μπορεί να ανακτηθεί όταν χαθεί. Παρ' όλα αυτά, σπάνια αντιλαμβανόμαστε πόσο χρόνο επενδύουν πραγματικά οι άνθρωποι στις σχέσεις τους με εμάς. Τι θα συνέβαινε αν κάθε άνθρωπος είχε τη δυνατότητα να βλέπει με απόλυτη ακρίβεια πόσες ώρες, ημέρες ή χρόνια έχουν αφιερώσει οι άλλοι στη σχέση τους μαζί του;
Η οικογένεια θα ήταν ίσως ο πρώτος χώρος όπου θα γίνονταν εμφανείς οι αλλαγές. Τα παιδιά θα μπορούσαν να διαπιστώσουν πόσο χρόνο αφιέρωσαν οι γονείς τους στην ανατροφή τους, ενώ οι γονείς θα έβλεπαν πώς μεταβάλλεται η σχέση με τα παιδιά τους όσο αυτά μεγαλώνουν. Πολλές παρεξηγήσεις θα μπορούσαν να περιοριστούν, καθώς η πραγματική επένδυση χρόνου θα γινόταν ορατή.
Στις φιλίες και στις προσωπικές σχέσεις, η εικόνα αυτή θα ήταν ακόμη πιο αποκαλυπτική. Συχνά θεωρούμε δεδομένη την παρουσία ανθρώπων στη ζωή μας χωρίς να αντιλαμβανόμαστε πόσο χρόνο και ενέργεια έχουν αφιερώσει για να μας στηρίξουν. Αντίθετα, σχέσεις που βασίζονται κυρίως στη συνήθεια ίσως αποδεικνύονταν πολύ πιο επιφανειακές από όσο πιστεύαμε.
Οι επιχειρήσεις θα αξιοποιούσαν αντίστοιχα δεδομένα για να κατανοήσουν καλύτερα τη σχέση εργαζομένων και πελατών με τον οργανισμό. Η αφοσίωση δεν θα μετριόταν μόνο με οικονομικά στοιχεία, αλλά και με τον πραγματικό χρόνο που επενδύει κάθε άνθρωπος σε μια συνεργασία.
Παράλληλα όμως, θα υπήρχε και ένας σοβαρός κίνδυνος. Η ποιότητα μιας σχέσης δεν ταυτίζεται πάντοτε με την ποσότητα του χρόνου που αφιερώνεται. Ένας άνθρωπος μπορεί να βρίσκεται δίπλα σε κάποιον καθημερινά χωρίς ουσιαστική επικοινωνία, ενώ μια σύντομη αλλά ουσιαστική παρουσία μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο σημαντική. Η αποκλειστική αξιολόγηση με βάση τον χρόνο θα μπορούσε να οδηγήσει σε λανθασμένα συμπεράσματα.
Επιπλέον, πολλοί ίσως άρχιζαν να αντιμετωπίζουν τον χρόνο σαν λογιστικό μέγεθος, υπολογίζοντας συνεχώς ποιος «οφείλει» περισσότερο σε ποιον. Οι ανθρώπινες σχέσεις θα κινδύνευαν να χάσουν τον αυθορμητισμό τους και να μετατραπούν σε έναν διαρκή απολογισμό προσφοράς και ανταπόδοσης.
Το συγκεκριμένο υποθετικό σενάριο υπενθυμίζει ότι ο χρόνος αποτελεί τη σημαντικότερη μορφή προσφοράς που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος. Δεν αρκεί όμως να γνωρίζουμε πόσος χρόνος αφιερώθηκε. Εκείνο που τελικά καθορίζει την αξία μιας σχέσης είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτός ο χρόνος αξιοποιήθηκε και τα συναισθήματα που γεννήθηκαν μέσα σε αυτόν.
