Φανταστείτε έναν κόσμο όπου κάθε άνθρωπος έχει πρόσβαση στις αναμνήσεις όλων των υπόλοιπων ανθρώπων που έζησαν ή ζουν. Κάθε εμπειρία, κάθε ανακάλυψη, κάθε λάθος και κάθε συναίσθημα θα ήταν διαθέσιμο σε όλους, σαν να υπήρχε μια τεράστια κοινή βιβλιοθήκη αναμνήσεων. Πώς θα άλλαζε η ζωή μας;
Το πρώτο αποτέλεσμα θα ήταν μια έκρηξη γνώσης. Δεν θα χρειαζόταν πλέον να μαθαίνουμε από βιβλία ή να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη. Η εμπειρία ενός γιατρού, ενός επιστήμονα ή ενός τεχνίτη θα μπορούσε να μεταδοθεί αμέσως σε οποιονδήποτε άνθρωπο.
Οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις ίσως να μειώνονταν. Αν όλοι μπορούσαν να βιώσουν τον πόνο, τον φόβο και τις απώλειες που προκαλεί ένας πόλεμος μέσα από τις αναμνήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων, η βία θα έχανε μεγάλο μέρος της «απόστασης» που την κάνει πιο εύκολη.
Η ενσυναίσθηση θα αυξανόταν θεαματικά. Θα μπορούσες να καταλάβεις πραγματικά πώς είναι να είσαι παιδί, ηλικιωμένος, φτωχός, πλούσιος, άνθρωπος διαφορετικής κουλτούρας ή διαφορετικού φύλου. Η κατανόηση μεταξύ των ανθρώπων θα έφτανε σε επίπεδα που σήμερα είναι αδιανόητα.
Ωστόσο, η κοινή μνήμη θα δημιουργούσε και τεράστια προβλήματα. Η ιδιωτικότητα θα εξαφανιζόταν σχεδόν ολοκληρωτικά. Προσωπικές στιγμές, μυστικά, τραύματα και αναμνήσεις θα ήταν προσβάσιμα σε όλους.
Η ψυχολογική επιβάρυνση θα ήταν τεράστια. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δυσκολεύεται ήδη να διαχειριστεί τις δικές του εμπειρίες. Αν έπρεπε να κουβαλά και τις αναμνήσεις δισεκατομμυρίων άλλων ανθρώπων, η συναισθηματική πίεση θα ήταν σχεδόν αδιανόητη.
Η εκπαίδευση θα άλλαζε εντελώς. Η εμπειρία θα γινόταν πιο σημαντική από την πληροφορία. Οι άνθρωποι δεν θα διάβαζαν για την ιστορία. Θα τη θυμούνταν σαν να την είχαν ζήσει.
Η δικαιοσύνη θα μεταμορφωνόταν. Τα εγκλήματα δεν θα μπορούσαν εύκολα να κρυφτούν, ενώ οι άνθρωποι θα είχαν τη δυνατότητα να βιώνουν τις συνέπειες των πράξεών τους μέσα από τις αναμνήσεις των θυμάτων τους.
Οι τέχνες θα αποκτούσαν νέα διάσταση. Ένας μουσικός θα μπορούσε να μοιραστεί όχι μόνο τη μουσική του αλλά και τα συναισθήματα που ένιωθε όταν τη συνέθετε. Ένας συγγραφέας δεν θα περιέγραφε μια ιστορία. Θα την έκανε βίωμα.
Το πιο ενδιαφέρον όμως θα ήταν η αλλαγή στην έννοια του «εγώ». Αν όλοι μοιραζόμασταν τις ίδιες αναμνήσεις, πού θα τελείωνε η προσωπική ταυτότητα και πού θα άρχιζε η συλλογική συνείδηση;
Ίσως τότε να ανακαλύπταμε ότι, παρά τις διαφορές μας, οι άνθρωποι μοιράζονται τους ίδιους φόβους, τις ίδιες ελπίδες και τις ίδιες ανάγκες. Και ίσως η μεγαλύτερη αποκάλυψη να ήταν ότι η ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι η ιστορία δισεκατομμυρίων ξεχωριστών ανθρώπων, αλλά ενός και μόνο είδους που προσπαθεί συνεχώς να καταλάβει τον εαυτό του.
