Ο χρόνος είναι ίσως το πιο πολύτιμο αγαθό που διαθέτει ο άνθρωπος. Σε αντίθεση με τα χρήματα, δεν μπορεί να επιστραφεί, να αποταμιευτεί ή να δανειστεί. Κάθε λεπτό που περνά χάνεται οριστικά. Τι θα συνέβαινε όμως αν η ανθρωπότητα ανακάλυπτε έναν τρόπο να αποθηκεύει χρόνο και να τον χρησιμοποιεί όποτε τον χρειάζεται;
Φανταστείτε ότι κάθε άνθρωπος θα μπορούσε να «καταθέτει» ώρες, ημέρες ή ακόμη και χρόνια σε έναν προσωπικό λογαριασμό χρόνου. Αν εργαζόταν ασταμάτητα για μια περίοδο, θα μπορούσε αργότερα να χρησιμοποιήσει τον αποθηκευμένο χρόνο για να σταματήσει να γερνά ή να ζήσει μερικούς μήνες χωρίς να περνά ούτε ένα δευτερόλεπτο για τον οργανισμό του.
Η καθημερινότητα θα άλλαζε εντελώς. Κάποιος θα μπορούσε να αποθηκεύσει πέντε χρόνια στα νιάτα του και να τα χρησιμοποιήσει όταν θα έφτανε στα βαθιά γεράματα. Άλλος θα επέλεγε να «παγώσει» τον χρόνο του μέχρι να εμφανιστεί μια θεραπεία για μια σοβαρή ασθένεια.
Η οικονομία θα αποκτούσε ένα νέο νόμισμα, ίσως το σημαντικότερο που υπήρξε ποτέ. Δεν θα υπήρχαν μόνο τραπεζικοί λογαριασμοί χρημάτων αλλά και λογαριασμοί χρόνου. Οι άνθρωποι θα επένδυαν, θα αποταμίευαν και ίσως ακόμη να κληροδοτούσαν χρόνο στα παιδιά τους.
Πολύ γρήγορα όμως θα εμφανίζονταν τεράστιες ανισότητες. Οι πλούσιοι θα μπορούσαν να αγοράζουν περισσότερο χρόνο από άλλους ανθρώπους ή να έχουν τις δυνατότητες να τον αποθηκεύουν σε μεγάλες ποσότητες. Αντίθετα, όσοι αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα ίσως να αναγκάζονταν να πουλήσουν χρόνια από τη ζωή τους για να επιβιώσουν.
Οι κυβερνήσεις θα έπρεπε να δημιουργήσουν αυστηρούς νόμους. Θα επιτρέπεται η αγοραπωλησία χρόνου; Θα μπορεί ένας γονιός να χαρίζει χρόνια ζωής στο παιδί του; Τι θα συμβαίνει αν κάποιος εξαντλήσει όλα τα αποθέματά του;
Οι ανθρώπινες σχέσεις θα αποκτούσαν μια νέα διάσταση. Ένας άνθρωπος ίσως να πρόσφερε ένα μέρος του αποθηκευμένου χρόνου του στον σύντροφό του ή σε έναν φίλο που τον έχει ανάγκη. Μια τέτοια πράξη θα είχε ίσως μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε υλικό δώρο.
Οι επιχειρήσεις θα λειτουργούσαν διαφορετικά. Αντί για οικονομικά μπόνους, θα μπορούσαν να ανταμείβουν τους εργαζομένους με επιπλέον αποθηκευμένο χρόνο. Οι πιο απαιτητικές δουλειές ίσως να πληρώνονταν όχι μόνο με χρήματα αλλά και με χρόνια ζωής.
Οι επιστήμονες θα προσπαθούσαν να κατανοήσουν τι σημαίνει πραγματικά ο χρόνος. Είναι μια φυσική διάσταση ή ένας πόρος που μπορεί να διαχειριστεί; Μια τέτοια ανακάλυψη θα άλλαζε όχι μόνο την κοινωνία αλλά και την ίδια τη φυσική επιστήμη.
Το μεγαλύτερο ερώτημα όμως θα ήταν ηθικό. Αν μπορούσες να αγοράσεις περισσότερο χρόνο, θα είχε τελικά η ζωή την ίδια αξία για όλους ή θα δημιουργούνταν ένας κόσμος όπου η διάρκεια της ύπαρξης θα εξαρτάται από την οικονομική δύναμη;
Ίσως τότε να συνειδητοποιούσαμε ότι ο χρόνος δεν είναι πολύτιμος επειδή μπορεί να αποθηκευτεί ή να αγοραστεί. Είναι πολύτιμος επειδή κάθε στιγμή που περνά είναι μοναδική, ανεπανάληπτη και δεν μπορεί ποτέ να αντικατασταθεί από καμία άλλη.
