Ο χρόνος είναι το μοναδικό αγαθό που δεν μπορούμε να αγοράσουμε, να δανειστούμε ή να ανταλλάξουμε. Όλοι μεγαλώνουμε με τον ίδιο τρόπο, ανεξάρτητα από την κοινωνική μας θέση ή τον πλούτο μας. Τι θα συνέβαινε όμως αν η επιστήμη ανακάλυπτε έναν τρόπο να μεταφέρει χρόνια ζωής από έναν άνθρωπο σε έναν άλλον;
Ένας 80χρονος θα μπορούσε να γίνει ξανά 30 ετών, αν κάποιος άλλος του χάριζε πενήντα χρόνια από τη δική του ηλικία. Αντίστοιχα, ένας νέος θα μπορούσε να γεράσει μέσα σε λίγα λεπτά, επειδή αποφάσισε να πουλήσει μέρος της νιότης του.
Αρχικά, πολλοί θα έβλεπαν αυτή την τεχνολογία ως θαύμα. Άνθρωποι με ανίατες ασθένειες ή μεγάλη ηλικία θα αποκτούσαν μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Η ιατρική θα άλλαζε για πάντα.
Σύντομα όμως θα εμφανίζονταν σοβαρά ηθικά προβλήματα. Οι πλούσιοι θα μπορούσαν να αγοράζουν συνεχώς χρόνια από φτωχούς ανθρώπους. Θα δημιουργούνταν μια νέα μορφή ανισότητας, όπου κάποιοι θα ζούσαν νέοι για αιώνες και άλλοι θα γερνούσαν πρόωρα για να εξασφαλίσουν χρήματα.
Οι κυβερνήσεις θα αναγκάζονταν να θεσπίσουν αυστηρούς νόμους. Θα επιτρεπόταν η πώληση χρόνου; Θα μπορούσαν οι γονείς να χαρίζουν χρόνια στα παιδιά τους; Θα είχε δικαίωμα ένας άνθρωπος να δωρίζει όλη του την υπόλοιπη ζωή;
Οι οικογένειες θα αντιμετώπιζαν πρωτόγνωρα διλήμματα. Ένας πατέρας ίσως να ήθελε να χαρίσει δέκα χρόνια από τη ζωή του στο άρρωστο παιδί του. Ένας ηλικιωμένος σύζυγος ίσως να ζητούσε από τη γυναίκα του να του προσφέρει λίγα ακόμη χρόνια για να συνεχίσουν να ζουν μαζί.
Η αγορά θα δημιουργούσε έναν νέο τύπο συμβολαίων. Αντί για ασφαλιστήρια ζωής, θα υπήρχαν ασφαλιστήρια χρόνου. Η ηλικία θα γινόταν ένα αγαθό με οικονομική αξία.
Η ψυχολογία των ανθρώπων θα άλλαζε. Η ηλικία δεν θα ήταν πλέον κάτι φυσικό αλλά κάτι που θα μπορούσε να διαπραγματευτεί. Πολλοί ίσως να έπαυαν να αποδέχονται τη γήρανση ως φυσικό μέρος της ζωής.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως θα ήταν κοινωνικό. Αν κάποιοι μπορούσαν να αγοράζουν συνεχώς νεότητα, θα δημιουργούνταν μια νέα «τάξη αθάνατων», ανθρώπων που θα παρέμεναν νέοι για πολλές δεκαετίες, συγκεντρώνοντας πλούτο, εμπειρία και εξουσία.
Ίσως τότε να ανακαλύπταμε ότι η πραγματική αξία του χρόνου δεν βρίσκεται στη διάρκειά του, αλλά στον τρόπο που τον αξιοποιούμε.
