Τι θα γινόταν εάν κάθε άνθρωπος μπορούσε να αποθηκεύει τον χρόνο που δεν χρησιμοποιεί;

Ο χρόνος είναι το μοναδικό αγαθό που κυλά με τον ίδιο ρυθμό για όλους. Δεν μπορεί να αγοραστεί, να σταματήσει ή να επιστραφεί. Κάθε ημέρα προσφέρει τις ίδιες 24 ώρες, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση, το επάγγελμα ή την ηλικία του ανθρώπου. Τι θα συνέβαινε όμως αν υπήρχε η δυνατότητα να αποθηκεύει κανείς τον χρόνο που δεν χρησιμοποιεί και να τον αξιοποιεί αργότερα, όποτε πραγματικά τον χρειάζεται;

Σε μια τέτοια κοινωνία, η έννοια της καθημερινότητας θα άλλαζε ριζικά. Ένας άνθρωπος που ολοκληρώνει τις υποχρεώσεις του γρήγορα θα μπορούσε να «φυλάξει» δύο ή τρεις ώρες από την ημέρα του και να τις χρησιμοποιήσει έπειτα από χρόνια, όταν οι ανάγκες θα είναι μεγαλύτερες. Οι εργαζόμενοι θα δημιουργούσαν προσωπικά αποθέματα χρόνου, όπως σήμερα αποταμιεύουν χρήματα.

Οι μεγαλύτεροι κερδισμένοι ίσως να ήταν οι γονείς. Θα μπορούσαν να χρησιμοποιούν αποθηκευμένο χρόνο όταν τα παιδιά τους είναι μικρά ή όταν προκύπτουν σημαντικές οικογενειακές στιγμές. Αντίστοιχα, ένας φοιτητής θα αξιοποιούσε τις ώρες αυτές κατά την εξεταστική περίοδο, ενώ ένας επιχειρηματίας σε μια κρίσιμη φάση ανάπτυξης της εταιρείας του.

Η οικονομία θα προσαρμοζόταν γρήγορα. Δεν αποκλείεται να δημιουργούνταν ακόμη και χρηματοπιστωτικά προϊόντα βασισμένα στον χρόνο. Εταιρείες θα πρόσφεραν αμοιβές όχι μόνο σε χρήματα αλλά και σε ώρες ζωής, ενώ ασφαλιστικά προγράμματα θα περιλάμβαναν «αποθέματα χρόνου» για περιπτώσεις ανάγκης. Η έννοια του πλούτου θα αποκτούσε μια εντελώς νέα διάσταση.

Παράλληλα όμως, θα εμφανίζονταν σοβαρές κοινωνικές ανισότητες. Όσοι διαθέτουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο θα μπορούσαν να αποταμιεύουν συνεχώς, ενώ άνθρωποι που εργάζονται κάτω από δύσκολες συνθήκες θα αναγκάζονταν να καταναλώνουν καθημερινά κάθε διαθέσιμο λεπτό. Ο χρόνος θα κινδύνευε να μετατραπεί σε ακόμη έναν παράγοντα κοινωνικού διαχωρισμού.

Θα γεννιόταν επίσης ένα ενδιαφέρον ψυχολογικό φαινόμενο. Πολλοί ίσως απέφευγαν να απολαμβάνουν το παρόν, προτιμώντας να αποθηκεύουν συνεχώς χρόνο για το μέλλον. Η αναβολή της ζωής θα μπορούσε να γίνει συνήθεια, δημιουργώντας ανθρώπους πλούσιους σε χρόνο αλλά φτωχούς σε εμπειρίες.

Το υποθετικό αυτό σενάριο δείχνει ότι ο χρόνος αποκτά αξία μόνο όταν μετατρέπεται σε εμπειρίες, σχέσεις και δημιουργία. Ακόμη κι αν μπορούσαμε να τον αποθηκεύσουμε όπως τα χρήματα, το μεγαλύτερο δίλημμα θα παρέμενε το ίδιο: αξίζει να φυλάμε τη ζωή για αργότερα ή να τη ζούμε όταν έχουμε την ευκαιρία;