Φανταστείτε ότι από τη στιγμή της γέννησής του, κάθε άνθρωπος έχει έναν μικρό ψηφιακό μετρητή στο χέρι του. Ο αριθμός αυτός δεν δείχνει την ηλικία του, αλλά τον ακριβή χρόνο που του απομένει μέχρι τον θάνατό του. Χρόνια, μήνες, ημέρες, ώρες και λεπτά. Και το πιο σημαντικό: ο αριθμός αυτός δεν κάνει ποτέ λάθος.
Το πρώτο αποτέλεσμα θα ήταν ένα τεράστιο σοκ. Οι άνθρωποι δεν θα ζούσαν πλέον με την αβεβαιότητα του αύριο. Κάποιοι θα έβλεπαν ότι έχουν μπροστά τους πολλές δεκαετίες ζωής, ενώ άλλοι θα ανακάλυπταν ότι ο χρόνος τους είναι πολύ πιο περιορισμένος.
Η ψυχολογία της ανθρωπότητας θα άλλαζε ριζικά. Άνθρωποι που γνωρίζουν ότι θα ζήσουν μέχρι τα βαθιά γεράματα ίσως να ένιωθαν μεγαλύτερη ασφάλεια και να σχεδίαζαν το μέλλον τους διαφορετικά. Αντίθετα, όσοι θα έβλεπαν ότι έχουν λίγα χρόνια ή μήνες μπροστά τους, θα αντιμετώπιζαν μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα.
Οι ασφαλιστικές εταιρείες, οι τράπεζες και οι εργοδότες θα ήθελαν να γνωρίζουν αυτόν τον αριθμό. Θα δημιουργούνταν τεράστια ηθικά ζητήματα. Θα έπρεπε να έχει ένας εργοδότης το δικαίωμα να γνωρίζει πόσο θα ζήσει ένας εργαζόμενος; Θα μπορούσε μια τράπεζα να αρνηθεί ένα δάνειο σε κάποιον που έχει περιορισμένο χρόνο ζωής;
Οι ανθρώπινες σχέσεις θα αποκτούσαν διαφορετική διάσταση. Ένας άνθρωπος που γνωρίζει ότι του απομένουν λίγα χρόνια ίσως να εκτιμούσε περισσότερο κάθε στιγμή. Άλλοι όμως θα μπορούσαν να ζουν διαρκώς με τον φόβο της αντίστροφης μέτρησης.
Η ιατρική θα άλλαζε εντελώς. Αν ο χρόνος που απομένει είναι προκαθορισμένος, τότε ακόμη και οι καλύτερες θεραπείες δεν θα μπορούσαν να τον αλλάξουν. Αυτό θα δημιουργούσε τεράστια φιλοσοφικά ερωτήματα σχετικά με τη μοίρα και την ελεύθερη βούληση.
Η κοινωνία θα χωριζόταν ίσως σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που έχουν «πολύ χρόνο» και σε αυτούς που έχουν «λίγο χρόνο». Η διάκριση αυτή θα μπορούσε να δημιουργήσει νέες μορφές ανισότητας και προκατάληψης.
Πολλοί άνθρωποι θα σταματούσαν να αναβάλλουν τα όνειρά τους. Ένα ταξίδι, μια εξομολόγηση, μια αλλαγή καριέρας ή η δημιουργία οικογένειας δεν θα μεταφέρονταν εύκολα για το μέλλον. Όταν βλέπεις τον χρόνο σου να μειώνεται κάθε δευτερόλεπτο, η αξία της στιγμής αποκτά άλλη σημασία.
Άλλοι όμως θα εγκλωβίζονταν σε μια ζωή γεμάτη άγχος. Θα μετρούσαν κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε λεπτό, χάνοντας την ικανότητα να απολαμβάνουν το παρόν.
Το πιο παράδοξο είναι ότι, σήμερα, όλοι έχουμε έναν τέτοιο μετρητή. Απλώς δεν μπορούμε να τον δούμε. Και ίσως αυτή η άγνοια να είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που έχει ο άνθρωπος. Γιατί ακριβώς επειδή δεν γνωρίζουμε πόσος χρόνος μας απομένει, συνεχίζουμε να κάνουμε σχέδια, να ελπίζουμε και να ονειρευόμαστε σαν να έχουμε μπροστά μας ολόκληρη την αιωνιότητα.
