Η τεχνητή νοημοσύνη ήδη αλλάζει τον τρόπο που εργαζόμαστε, αλλά τι θα συνέβαινε αν έφτανε στο σημείο να αναλαμβάνει όλες τις δουλειές, από τις πιο απλές μέχρι τις πιο σύνθετες, χωρίς εξαίρεση;
Το πρώτο και πιο άμεσο αποτέλεσμα θα ήταν ένα τεράστιο σοκ στην αγορά εργασίας. Εκατομμύρια επαγγέλματα θα έπαυαν να υπάρχουν ως ανθρώπινη δραστηριότητα. Από οδηγούς και υπαλλήλους μέχρι γιατρούς, δικηγόρους και μηχανικούς, οι περισσότερες θέσεις εργασίας θα αντικαθίσταντο από αυτοματοποιημένα συστήματα.
Η παραγωγικότητα θα εκτοξευόταν. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν κουράζεται, δεν χρειάζεται διαλείμματα και μπορεί να επεξεργάζεται τεράστιες ποσότητες δεδομένων σε πολύ μικρό χρόνο. Αγαθά και υπηρεσίες θα μπορούσαν να παράγονται πιο γρήγορα, πιο φθηνά και σε μεγαλύτερη κλίμακα από ποτέ.
Ωστόσο, το πιο κρίσιμο ζήτημα θα ήταν η ανεργία σε παγκόσμιο επίπεδο. Αν οι άνθρωποι δεν είχαν πλέον ανάγκη για εργασία, το βασικό μοντέλο της οικονομίας, που συνδέει εργασία με εισόδημα, θα κατέρρεε. Θα χρειαζόταν μια εντελώς νέα μορφή οικονομικού συστήματος.
Οι κυβερνήσεις πιθανότατα θα αναγκάζονταν να εξετάσουν λύσεις όπως καθολικό βασικό εισόδημα ή άλλες μορφές αναδιανομής πλούτου, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ζουν χωρίς παραδοσιακή εργασία. Το χρήμα και η αξία θα έπρεπε να επαναπροσδιοριστούν. Η κοινωνία θα άλλαζε ριζικά. Η εργασία δεν είναι μόνο πηγή εισοδήματος, αλλά και ταυτότητας, σκοπού και κοινωνικής ένταξης. Χωρίς δουλειές, πολλοί άνθρωποι θα έπρεπε να επαναπροσδιορίσουν το νόημα της καθημερινότητάς τους.
Από την άλλη πλευρά, θα μπορούσε να ανοίξει ένας νέος κόσμος δημιουργικότητας. Οι άνθρωποι θα είχαν περισσότερο χρόνο για τέχνη, επιστήμη, εκπαίδευση, ταξίδια και προσωπική ανάπτυξη, χωρίς την πίεση της επιβίωσης μέσω εργασίας. Η εξουσία της τεχνητής νοημοσύνης θα γινόταν επίσης ένα κεντρικό ζήτημα. Όποιος ελέγχει τα συστήματα που «τρέχουν» την παγκόσμια οικονομία θα είχε τεράστια επιρροή. Αυτό θα έθετε σοβαρά ερωτήματα για τη διακυβέρνηση, την ηθική και την ασφάλεια. Η εκπαίδευση θα έπρεπε να αλλάξει κατεύθυνση. Αν οι περισσότερες επαγγελματικές δεξιότητες αυτοματοποιούνταν, η έμφαση θα μετατοπιζόταν σε δημιουργικότητα, κριτική σκέψη και συναισθηματική νοημοσύνη.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, θα μπορούσε να προκύψει μια κοινωνία αφθονίας, όπου τα βασικά αγαθά θα παράγονται από μηχανές. Όμως η πραγματική πρόκληση δεν θα ήταν η παραγωγή, αλλά η δίκαιη κατανομή και το νόημα της ανθρώπινης ζωής μέσα σε αυτό το νέο πλαίσιο.
Με τον χρόνο, είναι πιθανό ότι η ανθρωπότητα δεν θα έμενε εντελώς εκτός εργασίας, αλλά θα μετέβαινε σε νέους ρόλους, περισσότερο εποπτικούς, δημιουργικούς και στρατηγικούς, συνεργαζόμενη με τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης αντί να αντικαθίσταται πλήρως από αυτά.
