Από τους αρχαίους μύθους μέχρι τη σύγχρονη επιστήμη, ο άνθρωπος ονειρεύεται να νικήσει τον θάνατο. Η αθανασία θεωρήθηκε άλλοτε θεϊκό δώρο και άλλοτε κατάρα. Τι θα συνέβαινε όμως αν, ξαφνικά, όλοι οι άνθρωποι σταματούσαν να πεθαίνουν από γηρατειά και ασθένειες, παραμένοντας ζωντανοί για πάντα;
Στην αρχή, η είδηση θα γινόταν δεκτή με ενθουσιασμό. Οι ασθένειες που αφαιρούν εκατομμύρια ζωές θα έπαυαν να αποτελούν απειλή και η έννοια του γήρατος θα άλλαζε δραματικά. Οι άνθρωποι θα είχαν απεριόριστο χρόνο για να σπουδάσουν, να ταξιδέψουν, να αλλάξουν επαγγέλματα και να πραγματοποιήσουν όνειρα που σήμερα εγκαταλείπουν λόγω έλλειψης χρόνου.
Η επιστήμη και η γνώση θα εκτοξεύονταν. Ένας επιστήμονας θα μπορούσε να αφιερώσει αιώνες σε ένα αντικείμενο. Καλλιτέχνες, συγγραφείς και ερευνητές θα είχαν ατελείωτο χρόνο για να εξελίξουν το έργο τους.
Ωστόσο, πολύ γρήγορα θα εμφανίζονταν τεράστια προβλήματα. Ο πληθυσμός της Γης θα αυξανόταν συνεχώς. Αν οι άνθρωποι συνέχιζαν να αποκτούν παιδιά αλλά κανείς δεν πέθαινε, οι πόροι του πλανήτη θα δέχονταν τρομακτική πίεση. Τροφή, νερό, ενέργεια και χώρος θα γίνονταν πολύτιμα αγαθά.
Οι κοινωνίες θα έπρεπε να επανεξετάσουν θεμελιώδεις έννοιες. Θα υπήρχε συνταξιοδότηση; Θα μπορούσε κάποιος να εργάζεται για πεντακόσια χρόνια; Πώς θα ανανεώνονταν οι κυβερνήσεις και οι θεσμοί αν οι ίδιοι άνθρωποι παρέμεναν στην εξουσία για αιώνες;
Οι ανθρώπινες σχέσεις θα άλλαζαν ριζικά. Ο γάμος, η φιλία και η οικογένεια δημιουργήθηκαν μέσα στο πλαίσιο μιας περιορισμένης ζωής. Τι θα σήμαινε η φράση «για πάντα» όταν αυτό το «πάντα» θα ήταν κυριολεκτικό;
Η ψυχολογία του ανθρώπου θα αντιμετώπιζε πρωτόγνωρες προκλήσεις. Η αίσθηση του χρόνου και η αξία της στιγμής ίσως να άλλαζαν. Πολλοί στόχοι που σήμερα θεωρούνται επείγοντες θα μπορούσαν να αναβάλλονται επ' αόριστον.
Θα υπήρχε επίσης το πρόβλημα της μνήμης. Πώς θα μπορούσε ένας εγκέφαλος να αποθηκεύσει εμπειρίες χιλιάδων ετών; Θα έπρεπε να εξελιχθεί ή να αναπτύξει νέους μηχανισμούς διαχείρισης αναμνήσεων.
Η αθανασία θα επηρέαζε βαθιά και τη φιλοσοφία. Ο θάνατος, όσο σκληρός κι αν είναι, δίνει νόημα στον χρόνο και κάνει κάθε στιγμή πολύτιμη. Αν ο χρόνος γινόταν άπειρος, θα παρέμενε το ίδιο πολύτιμος;
Ίσως κάποιοι άνθρωποι, έπειτα από αιώνες ζωής, να άρχιζαν να αναζητούν το ακριβώς αντίθετο. Όχι τρόπους για να ζήσουν περισσότερο, αλλά τρόπους για να βάλουν ένα τέλος σε μια ατελείωτη ύπαρξη.
Και τότε η ανθρωπότητα ίσως να ανακάλυπτε ότι η μεγαλύτερη αξία της ζωής δεν βρίσκεται στην ατελείωτη διάρκειά της, αλλά στο γεγονός ότι γνωρίζουμε πως κάποτε τελειώνει. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει τις στιγμές, τις αναμνήσεις και τους ανθρώπους γύρω μας τόσο ανεκτίμητους.
