Οι νόμοι αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία στηρίζονται όλες οι σύγχρονες κοινωνίες. Ρυθμίζουν τη συμπεριφορά, ορίζουν τα όρια της ελευθερίας και καθορίζουν τι θεωρείται αποδεκτό και τι όχι. Τι θα συνέβαινε όμως αν, από τη μια στιγμή στην άλλη, εξαφανίζονταν όλοι οι νόμοι σε κάθε χώρα του κόσμου;
Το πρώτο αποτέλεσμα θα ήταν η άμεση σύγχυση. Οι άνθρωποι είναι συνηθισμένοι να λειτουργούν μέσα σε ένα πλαίσιο κανόνων που θεωρούν δεδομένο. Χωρίς αυτό το πλαίσιο, θα υπήρχε αβεβαιότητα για το τι επιτρέπεται και τι όχι, ακόμη και σε απλά ζητήματα καθημερινότητας.
Σύντομα, η έννοια της ασφάλειας θα άρχιζε να αλλάζει. Η αστυνομία, τα δικαστήρια και οι θεσμοί απονομής δικαιοσύνης βασίζονται στους νόμους για να λειτουργήσουν. Χωρίς νομικό πλαίσιο, η δυνατότητα επιβολής κανόνων θα εξαφανιζόταν, αφήνοντας ένα κενό εξουσίας.
Σε πολλές περιοχές, αυτό το κενό θα μπορούσε να οδηγήσει σε αυξημένη αταξία. Ορισμένοι άνθρωποι ή ομάδες θα προσπαθούσαν να επιβληθούν μέσω δύναμης, αφού δεν θα υπήρχε επίσημος μηχανισμός περιορισμού της συμπεριφοράς τους. Η ισορροπία εξουσίας θα γινόταν πολύ πιο ρευστή.
Οι πόλεις θα λειτουργούσαν με διαφορετικούς ρυθμούς. Σε ορισμένα μέρη, οι κοινότητες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν δικούς τους άτυπους κανόνες για να διατηρήσουν τη συνεργασία και την ασφάλεια. Σε άλλα, η έλλειψη δομών θα οδηγούσε σε αποδιοργάνωση και δυσλειτουργία βασικών υπηρεσιών.
Η οικονομία θα επηρεαζόταν επίσης. Οι συναλλαγές, τα συμβόλαια και η εμπιστοσύνη μεταξύ ανθρώπων και επιχειρήσεων βασίζονται σε νομικές εγγυήσεις. Χωρίς νόμους, η βεβαιότητα ότι μια συμφωνία θα τηρηθεί θα μειωνόταν σημαντικά, γεγονός που θα επηρέαζε το εμπόριο και τις επενδύσεις.
Παράλληλα, δεν θα επηρεάζονταν όλοι οι τομείς αρνητικά με τον ίδιο τρόπο. Σε μικρές, στενά δεμένες κοινότητες, οι άνθρωποι θα μπορούσαν να βασιστούν περισσότερο σε ηθικούς κανόνες, κοινωνικές σχέσεις και αμοιβαία εμπιστοσύνη για να διατηρήσουν μια μορφή τάξης.
Η τεχνολογία και η επιστήμη θα συνέχιζαν να εξελίσσονται, αλλά χωρίς νομική προστασία πνευματικής ιδιοκτησίας ή ρυθμιστικά πλαίσια, η χρήση και η διανομή της γνώσης θα γινόταν πολύ πιο ανεξέλεγκτη. Η εκπαίδευση, η υγεία και οι δημόσιες υπηρεσίες θα διαφοροποιούνταν σημαντικά από περιοχή σε περιοχή, ανάλογα με το αν οι τοπικές κοινωνίες θα κατάφερναν να δημιουργήσουν σταθερούς άτυπους μηχανισμούς οργάνωσης.
Με τον χρόνο, είναι πιθανό ότι νέες μορφές κανόνων θα επανεμφανίζονταν. Ακόμη και χωρίς επίσημους νόμους, οι ανθρώπινες κοινωνίες τείνουν να δημιουργούν συστήματα κανόνων για να μπορούν να συνυπάρχουν και να συνεργάζονται.
