Υπάρχουν βράδια που όλα φαίνονται πιο βαριά. Ένα πρόβλημα που μέσα στη μέρα έμοιαζε διαχειρίσιμο, μετά τα μεσάνυχτα αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις. Μια αβεβαιότητα για το μέλλον, μια οικονομική δυσκολία, μια σχέση που δεν βρίσκεται στην καλύτερη φάση της ή μια απόφαση που πρέπει να παρθεί, αρχίζουν ξαφνικά να καταλαμβάνουν κάθε σκέψη. Και όσο η ώρα περνά, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να τα αγνοήσει κανείς.
Ίσως αυτό να συμβαίνει επειδή τη νύχτα δεν υπάρχουν περισπασμοί. Δεν υπάρχουν τηλεφωνήματα, υποχρεώσεις ή άνθρωποι που απαιτούν την προσοχή μας. Μένουμε μόνοι απέναντι σε όσα μας απασχολούν πραγματικά. Και τότε, πολλές φορές, το μυαλό αρχίζει να δημιουργεί σενάρια, φόβους και ερωτήματα που μέσα στη μέρα δεν προλαβαίνουν να εμφανιστούν.
Είναι παράξενο πως η ίδια κατάσταση μπορεί να μοιάζει διαφορετική ανάλογα με την ώρα. Ένα ζήτημα που στις δέκα το πρωί αντιμετωπίζεται με ψυχραιμία, στις δύο τα ξημερώματα μπορεί να μοιάζει σχεδόν αξεπέραστο. Η σιωπή της νύχτας δίνει χώρο στις ανησυχίες να μεγαλώσουν, όχι απαραίτητα επειδή έγιναν πιο σοβαρές, αλλά επειδή δεν υπάρχει τίποτα άλλο να καλύψει την παρουσία τους.
Κι όμως, πολλές φορές οι ίδιες αυτές νυχτερινές ανησυχίες έχουν και μια παράξενη χρησιμότητα. Αναγκάζουν τον άνθρωπο να κοιτάξει βαθύτερα μέσα του, να αναγνωρίσει φόβους που απέφευγε και να παραδεχτεί αλήθειες που δεν ήθελε να αντιμετωπίσει. Η νύχτα δεν δημιουργεί πάντα τα προβλήματα. Συχνά απλώς φωτίζει όσα υπήρχαν ήδη, αλλά παρέμεναν κρυμμένα πίσω από τον θόρυβο της ημέρας.
